Oh, wat heb ik veel te vertellen. Waar zal ik beginnen? Eerst maar over de schaamte en het bijbehorende schuldgevoel. Zoals ik al eerder schreef had ik een paar opdrachten gekregen van T. die ik maar voor me uit bleef schuiven.  Natuurlijk ik had een paar heel goede redenen, maar toen T. terugkwam van vakantie en Hij een lege mailbox aantrof vond ik de redenen eigenlijk helemaal niet zo relevant. Een goede slavin maakt en vind altijd wel tijd. Toch? Dus daar begon het schuldgevoel. Ook voelde ik me verdrietig bij het idee dat ik mijn Eigenaar heb teleurgesteld. Maar T. liet niets blijken van teleurstelling, ik ontving van hem begrip en compassie. Wat mijn schuldgevoel natuurlijk alleen nog maar versterkte. Dus ik stuurde T. diverse mailtjes en ik ho

Life is bigger
It’s bigger than you
And you are not me
The lengths that I will go to
The distance in your eyes
Oh no I’ve said too much
I set it up

That’s me in the corner
That’s me in the spotlight
Losing my religion
Trying to keep up with you
And I don’t know if I can do it
Oh no I’ve said too much
I haven’t said enough
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

Every whisper
Of every waking hour I’m
Choosing my confessions
Trying to keep an eye on you
Like a hurt lost and blinded fool
Oh no I’ve said too much
I set it up

Consider this
The hint of the century
Consider this
The slip that brought me
To my knees failed
What if all these fantasies
Come flailing around
Now I’ve said too much
I thought that I heard you laughing
I thought that I heard you sing
I think I thought I saw you try

But that was just a dream
That was just a dream

Het donkere hart zal niet meer kloppen (maar zal wel blijven bestaan) Dit is het laatste logje hier. Ik voel me op dit plekje niet meer thuis. Ik heb er vertrouwen in dat mijn donkere hart weer op zal lichten te zijner tijd. Ander plekje, betere tijd.

I won’t feel the slices and cuts…..
Get out, get up, get away from these liars
’cause they won’t get your soul and your fire……Snow Patrol

Ik heb een geweldige Pasen gehad, drukte vanaf zaterdagavond in huis. Omringd door mensen die van me houden. Toen bekroop me tweede paasdag ineens een intens verdriet. Ik voelde me zo verscheurd. Want zij die bij me waren weten van niks. Van mijn donkere kant. Van mijn gebroken hart. Dus ik had mijn glimlach op terwijl ik van binnen wilde huilen. Wat ik trouwens nog steeds niet heb gedaan sinds de verbroken relatie. H  u  i  l  e  n. Gisternacht pas braken de tranen door. Na een heftig orgasme. Ik zal bij het begin beginnen. Mijn mailbox bevat ineens mailtjes van dominanten die graag meer van mij willen weten. Ik weet niet eens of ik wel weer een SM relatie wil aan gaan. Of beter gezegd durf aan te gaan. Ik weet niet of ik me opnieuw weer zo open durf te stellen voor een ander. Bovendien hoe zou ik dat kunnen? Ik hou nog steeds……….. Tussen al die mailtjes zit er 1 bij die positief opviel. Ik had hem geschreven want het subje in mij roerde zich. Maar ik heb eerlijk gemaild dat ik niet zeker weet of ik wel weer. Gisternacht was ik ineens zeer onrustig. Die mailtjes hebben toch iets los gemaakt blijkbaar. In de 2 jaar durende relatie hiervoor kregen vooral de masochiste en het submeisje de aandacht die ik nodig had. Maar het sletje was ondergesneeuwd. En die kwam gisternacht dus in alle hevigheid naar boven. Ik was heel erg onrustig xe9n opgewonden. Meer dan. Ik begon te fantaseren over wrede dominanten die me op alle mogelijke manieren misbruikten en gebruikten terwijl ze me sloegen, vernederden en pijn deden. Wat een vreselijk verlangen, verlangen dat pijn doet in mijn onderbuik. De wrede onbekende dominanten transformeerden toen het hoogtepunt naderde ineens tot die ene. Mijn lief die me heeft verstoten, die niet meer herinnerd wil worden aan mij, alsof ik nooit heb bestaan. N  i  e  t  s  ben ik. Ik mis hem zo vreselijk, verlang zo naar. Heftig kwam ik klaar en begon te huilen. Ik kon niet meer stoppen. Totdat ik moe in slaap viel.

Ik snap mijn verlangen naar wrede onbekende dominanten wel. Dat is veilig. Zo ontvang ik wel de pijn die ik zo nodig heb, maar kan ik lekker achter mijn muurtje blijven zitten. Ach vreemdeling, sla me maar, zo hard als je kunt. Alsjeblieft sla dit verlangen er maar uit zodat ik voorgoed genezen ben. Doe me pijn, rijt mijn huid open, bezorg me blauwe plekken. Mijn hart is onschendbaar want die schenk ik je niet, alleen mijn huid en haar. Kom maar, doe me pijn, vreselijke pijn.  Als ik me niet open, niet weer opnieuw  liefde durf te voelen, dan kan ik tenminste niet meer gekwetst worden. Bovendien liefde heb ik genoeg in mijn dagelijks leven.  Zo maalt het maar door in mijn hoofd momenteel. Het idee SM te verbannen in mijn leven geeft rust maar tegelijkertijd krijg  ik het bij dit idee Spaans benauwd. Want ik weet dat ik dan geen gelukkig mens ben. Dan blijft er altijd iets knagen en die onrust is slopend. Maar het idee opnieuw me te openen voor de liefde geeft me een heel angstig gevoel. Dus vandaar het pijnsletje, die zich kan beschermen tegen de liefde. (denk ik)

* Klik *

Iedereen een fijn weekend!

Nadat ik  een toevoeging in mijn vorige logje heb geplaatst waarin ik mijn vergissing, blunder, stommiteit, paranoia, menselijkheid meld, ik heb alles dus fout gezien, en nog een sorry plantte bij Meester zag ik tot mijn grote verdriet dat hij het nodig vond om me af te slachten bij oom P.. Er wordt me haasje over verweten qua gevoel, maar dat lijkt me niet zo gek gezien de omstandigheden. Ik ben mijn Meester en maatje kwijt en kom tot de ontdekking dat mijn argwaan (die van allerlei kanten werd gevoed) dus echt een hersenspinsel is van mij. Dat is heel erg en ik betaal er een hoge prijs voor. (30 – 07- 07; hersenspinsel blijkt uiteindelijk toch gewoon de waarheid te zijn)  Ik kan me heel goed voorstellen, dat je boos bent omdat ik je niet vertrouwde en geloofde, maar jij geloofde mij ook niet, ik bedoel; je zxe1g mij niet met al mijn vertwijfeling en angsten. Dit is geen verwijt, je had misschien andere zaken aan je hoofd, maar dit versterkte nog eens mijn gevoel van eenzaamheid, van je te verliezen en daardoor dus opkomende spookgedachten. En ja als een liefde eindigt ga je door allerlei fases van gevoel. Dan weer ben je heel verdrietig, dan weer boos enz……. Meester dus duidelijk ook en dat kan ik begrijpen, maar om iemand die je ooit lief had af te slachten. Het logje dat ik weer had verwijderd had ik geschreven in een bittere, boze stemming, en ik had het naar Meester in vertrouwen opgestuurd in de hoop dat hij mijn boosheid en vertwijfeling ook zou kunnen begrijpen. Om dat dan zomaar weer op het net te kwakken vind ik beneden alle peil. Dat doe je zelfs niet met je ergste vijand. Niet dat het niet gelezen mag worden, maar het is een niet zo aardig stukje, boos.

Ik geef toe ik schetste vandaag een beeld van mezelf als een meisje dat weer overeind is gekrabbeld en kon het niet nalaten te vermelden dat er ook mensen aan mijn kant staan, die me begrijpen. Zo van, kijk eens…. ik kan ook gelukkig zijn zonder je, jij voelt geen verdriet, ik ook niet. Niet zo aardig misschien, maar menselijk. Ik ben al genoeg met de billen bloot gegaan, dus masker op en doen alsof het me allemaal niks kan schelen. Ik ben blij en geniet van de lente…..

Verder wordt me verweten dat er niet gereageert kan worden op mijn logjes, maar dat heb ik bewust gedaan. Ik wilde rust en had even geen behoefte aan reacties waarvan ik in al mijn verwarring niet kon voelen of iets oprecht is of niet. Ik voelde me al onbegrepen en had geen zin in eventuele verwijten of rotopmerkingen. Waarom zo theatraal doen op je log vroeg je me. Ieder zijn eigen manier, toch? Ik schaam me er niet voor dat ik momenteel in verwarring ben door mijn verdriet, of dat jullie denken hee gek wijf! Ik zou zeggen……….shoot!

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous for everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous roman candles exploding like spiders across the stars…  -Jack Kerouac